وبلاگ نت‌آرامآموزش، تجربه و راهکارهای زیرساخت

آیا می‌توان برای IP گواهی SSL گرفت؟ آموزش گواهی کوتاه‌مدت Let’s Encrypt

روش آزمایش و دریافت گواهی کوتاه‌مدت برای IP عمومی با Certbot، نصب امن و کنترل تمدید خودکار.

انتشار:
توسط تیم فنی نت‌آرام
۸ دقیقه زمان مطالعه
۰ دیدگاه
محتوای تخصصی، ساده و کاربردی
هماهنگ با هویت حرفه‌ای نت‌آرام
بازگشت به لیست مقالات
تصویر شاخص مقاله آیا می‌توان برای IP گواهی SSL گرفت؟ آموزش گواهی کوتاه‌مدت Let’s Encrypt در وبلاگ نت‌آرام
محتوای آموزشی وبلاگ نت‌آرام
آیا برای باز کردن یک سرویس با https://IP حتماً باید خطای گواهی را تحمل کنیم؟ خیر. گواهی باید خودِ IP را در بخش نام‌های معتبر داشته باشد. Let's Encrypt اکنون برای IP عمومی هم گواهی صادر می‌کند، اما این گواهی‌ها کوتاه‌مدت‌اند و تمدید و نصب خودکارشان باید جدی گرفته شود.
این راهنما نمونه‌ای برای مدیر سرور لینوکس با دسترسی sudo و کنترل IP عمومی است. اگر هاست اشتراکی دارید یا کنترل وب‌سرور در اختیار شما نیست، از میزبان بپرسید آیا این نوع گواهی و نصب آن را پشتیبانی می‌کند. در بسیاری از سایت‌ها استفاده از دامنه و گواهی همان دامنه ساده‌تر است.

گواهی IP چه شرایطی دارد؟

در مستند Let's Encrypt، گواهی‌های IP با پروفایل shortlived صادر می‌شوند و اعتبار آن‌ها ۱۶۰ ساعت، کمی بیش از شش روز، است. این عدد به معنای تمدید دستی هفتگی مناسب نیست؛ اگر اتوماسیون خراب شود، هشدار مرورگر به‌سرعت ظاهر می‌شود.
باید IP عمومی تحت کنترل شما باشد و صادرکننده بتواند آن را با روش پشتیبانی‌شده اعتبارسنجی کند. یک IP خصوصی مانند 192.168.x.x برای گواهی عمومی قابل اعتبارسنجی از اینترنت نیست. IPهای نمونه 192.0.2.x در این مطلب نیز مخصوص مستندسازی‌اند و برای صدور واقعی استفاده نمی‌شوند.
گواهی IP با گواهی دامنه تفاوت دارد. اگر کاربر با نام دامنه وارد می‌شود، نام همان دامنه باید پوشش داده شود. برای تفاوت گواهی و SNI روی IP مشترک، اطلاعات سرور و روش ورود واقعی کاربران را با میزبان تطبیق دهید.

۱. نسخه Certbot و مسیر پاسخ HTTP را آماده کنید

طبق راهنمای Let's Encrypt، برای روش webroot و IP از Certbot نسخه ۵٫۴ یا جدیدتر استفاده کنید. نسخه فعلی را در ترمینال سرور با دستور زیر ببینید:
کد / دستورcertbot --version
خروجی باید شماره نسخه را نشان دهد. اگر دستور پیدا نشد یا نسخه قدیمی است، روش نصب معتبر و متناسب با توزیع و کنترل‌پنل خود را از مستند Certbot انتخاب کنید. چند روش نصب متفاوت را بدون شناخت روی هم نصب نکنید.
روش webroot به وب‌سروری نیاز دارد که از اینترنت روی پورت ۸۰ برای همان IP پاسخ دهد و فایل چالش را از پوشه مشخص ارائه کند. مسیر واقعی Document Root و سیاست فایروال را از تنظیمات موجود پیدا کنید. اگر IP پشت پراکسی یا NAT است، مطمئن شوید درخواست اعتبارسنجی به وب‌سرور درست می‌رسد.
برای آزمایش، یک فایل متنی بی‌اهمیت در مسیر چالش وب‌روت بسازید و از یک شبکه بیرونی، آدرس آن را باز کنید. مثلاً اگر فایل آزمایشی probe.txt در پوشه .well-known/acme-challenge/ وب‌روت قرار دارد، نشانی HTTP مربوط به IP باید محتوای همان فایل را بدهد. فایل حاوی رمز یا اطلاعات خصوصی نسازید.
کد / دستورcurl -i http://192.0.2.10/.well-known/acme-challenge/probe.txt
IP نمونه را با IP واقعی خود جایگزین کنید. پاسخ موفق و متن فایل نشان می‌دهد همان مسیر از محل آزمایش دیده می‌شود؛ اعتبارسنجی صادرکننده هنوز باید جداگانه موفق شود. اگر ۴۰۴ یا صفحه دیگری دیدید، Document Root، ریدایرکت و مسیر پاسخ IP را با تنظیمات وب‌سرور بررسی کنید.

۲. ابتدا درخواست آزمایشی بدهید

در دستور زیر، /var/www/ip-webroot و 192.0.2.10 نمونه‌اند. مسیر موجود و IP عمومی خود را جایگزین کنید. نام گواهی ip-test هم باید نامی باشد که با گواهی‌های موجود شما تداخل ندارد:
کد / دستورsudo certbot certonly --staging --preferred-profile shortlived \ --webroot --webroot-path /var/www/ip-webroot \ --ip-address 192.0.2.10 --cert-name ip-test
Certbot فایل چالش را در وب‌روت قرار می‌دهد و از سرویس آزمایشی Let's Encrypt درخواست می‌کند. گواهی staging برای مرورگر عمومی مورد اعتماد نیست و فقط برای بررسی فرایند است. اگر خطا گرفتید، پیام را بخوانید: نسخه قدیمی، IP نادرست، بسته بودن مسیر پورت ۸۰ یا مسیر وب‌روت اشتباه هر کدام اقدام متفاوتی می‌خواهند.
گزینه standalone به‌جای وب‌سرور فعلی، خودش روی پورت ۸۰ گوش می‌دهد و ممکن است نیاز به توقف سرویس موجود داشته باشد؛ آن را بدون برنامه قطع سرویس انتخاب نکنید. طبق راهنمای منتشرشده Certbot، افزونه‌های نصب خودکار Apache و Nginx در آن زمان هنوز نصب مستقیم گواهی IP را انجام نمی‌دادند.

۳. پس از موفقیت آزمایشی، گواهی واقعی بگیرید

وقتی پاسخ چالش درست است، همان درخواست را بدون --staging و با نام متمایز گواهی واقعی اجرا کنید:
کد / دستورsudo certbot certonly --preferred-profile shortlived \ --webroot --webroot-path /var/www/ip-webroot \ --ip-address 192.0.2.10 --cert-name ip-live
باز هم مسیر و IP را تغییر دهید و مطمئن شوید نام ip-live از قبل در استفاده نیست. راهنماها و توافق صادرکننده را بخوانید. خروجی موفق مسیر گواهی و کلید را اعلام می‌کند. برای دیدن نام و مسیر گواهی‌های Certbot روی همان سرور از دستور زیر استفاده کنید:
کد / دستورsudo certbot certificates
مسیر fullchain.pem گواهی و زنجیره و مسیر privkey.pem کلید خصوصی را مشخص می‌کند. کلید را چاپ یا برای پشتیبانی ارسال نکنید. گواهی آزمایشی و واقعی را از روی نام و صادرکننده اشتباه نگیرید.

۴. گواهی را روی سرویس درست نصب کنید

Certbot در حالت certonly فقط گواهی می‌گیرد؛ وب‌سرور را برای این IP به‌تنهایی پیکربندی نمی‌کند. در تنظیم HTTPS سرویس مقصد، مسیرهای اعلام‌شده fullchain و کلید را طبق مستند وب‌سرور قرار دهید. اگر از Nginx استفاده می‌کنید، این‌ها در دستورهای ssl_certificate و ssl_certificate_key مربوط به سرور مجازی درست قرار می‌گیرند.
پیش از تغییر، نسخه پشتیبان تنظیم فعلی را نگه دارید و مشخص کنید درخواست مستقیم IP روی کدام سرور مجازی پورت ۴۴۳ پاسخ می‌گیرد. چند سایت روی یک IP و پورت می‌توانند انتخاب گواهی را پیچیده کنند؛ اضافه کردن یک پیکربندی پیش‌فرض تکراری ممکن است سایت دیگری را مختل کند. اگر کنترل‌پنل تنظیمات را خودکار تولید می‌کند، از روش همان پنل یا میزبان استفاده کنید.
در Nginx روی سروری که systemd و سرویس nginx دارد، پس از ویرایش تنظیم مناسب:
کد / دستورsudo nginx -t
اگر آزمون تنظیمات موفق بود، دستور زیر تنظیمات را بارگذاری مجدد می‌کند:
کد / دستورsudo systemctl reload nginx
اگر آزمون خطا داد، reload نکنید؛ پیام را بخوانید و تنظیم قبلی سالم را بازگردانید. پس از reload، از شبکه بیرونی با IP واقعی این فرمان را اجرا کنید:
کد / دستورcurl -I https://192.0.2.10/
نبود خطای TLS و دریافت پاسخ HTTP نشانه موفقیت برای همان مسیر است؛ کد HTTP مانند ۲۰۰ یا ۴۰۴ درباره محتوای برنامه است و جداگانه تفسیر می‌شود. برای پنهان‌کردن خطا از گزینه غیرفعال‌کننده بررسی گواهی استفاده نکنید.

۵. تمدید و بارگذاری مجدد را واقعاً آزمایش کنید

بسیاری از روش‌های نصب Certbot زمان‌بندی تمدید دارند، اما وجود یک timer به تنهایی موفقیت تمدید و reload را ثابت نمی‌کند. راهنمای نصب سیستم خود را ببینید و پس از مشخص کردن نام گواهی واقعی، یک آزمایش محدود انجام دهید:
کد / دستورsudo certbot renew --cert-name ip-live --dry-run
این آزمون از سرویس آزمایشی استفاده می‌کند. بعضی hookهای قبل و بعد می‌توانند اجرا شوند؛ قبل از اجرا تنظیمات و اثر آن‌ها را بخوانید. موفقیت dry-run به تنهایی ثابت نمی‌کند وب‌سرور گواهی تازه را بارگذاری خواهد کرد، زیرا deploy hook به طور پیش‌فرض در dry-run اجرا نمی‌شود.
برای نمونه، روی سرور آزمایشی که سرویس آن واقعاً nginx نام دارد و تنظیماتش سالم است، می‌توانید فرمان بارگذاری مجدد را برای همان گواهی ثبت کنید:
کد / دستورsudo certbot reconfigure --cert-name ip-live --deploy-hook "systemctl reload nginx"
گزینه reconfigure ابتدا تمدید آزمایشی را بررسی می‌کند و در صورت موفقیت تنظیم جدید را برای تمدیدهای بعدی ذخیره می‌کند. نام گواهی و سرویس را با خروجی سیستم خود جایگزین کنید. این نمونه برای سروری است که Certbot و وب‌سرور روی همان سیستم‌اند؛ برای CDN، کنترل‌پنل یا وب‌سرور دیگر، روش استقرار مناسب متفاوت است.
در محیط آزمایشی، برای بررسی اجرای واقعی hook می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید:
کد / دستورsudo certbot renew --cert-name ip-live --dry-run --run-deploy-hooks
این گزینه می‌تواند واقعاً فرمان hook، از جمله reload، را اجرا کند و در آزمایش از گواهی فعال فعلی استفاده می‌کند. پیش از اجرا اثر آن و hookهای دیگر را بدانید. سپس وضعیت اجرای زمان‌بندی سیستم خود و تاریخ انقضای گواهی ارائه‌شده به کاربران را در روزهای بعد پایش کنید؛ موفقیت یک dry-run به تنهایی تضمین تمدید آینده نیست.
اگر به گواهی برای نام دامنه یا راهنمای انتخاب سرویس نیاز دارید، صفحه گواهی SSL نت‌آرام را ببینید.
اشتراک‌گذاری:
لینکدینتلگرامایکس
مقاله قبلی
مقاله قبلی وجود ندارد.

دیدگاه‌ها (۰)

دیدگاه‌های تاییدشده و پاسخ‌های تیم نت‌آرام