مدیریت 404 وردپرس؛ چرا انتقال همهٔ خطاها به خانه مناسب نیست؟

فرض کنید مطلبی با آدرس /old-guide داشته‌اید و نسخهٔ تازهٔ همان مطلب اکنون در /new-guide است. در این حالت می‌توان آدرس قبلی را به همین مطلب تازه منتقل کرد. اما اگر همهٔ صفحه‌های پیدا‌نشده را به خانه بفرستیم، خواننده‌ای که دنبال آموزش بوده ناگهان به صفحهٔ فروش می‌رسد و نمی‌فهمد مطلب کجاست.

در ابزار مدیریت انتقال آدرس‌ها، مسیر قدیمی را به‌عنوان مبدأ و نشانی مطلب معادل را به‌عنوان مقصد وارد کنید. اگر انتقال دائمی است، وضعیت مناسب انتقال دائمی مثل ۳۰۱ را انتخاب کنید. سپس خود نشانی قدیمی را در مرورگر باز کنید: باید به همان مطلب معادل برسد و در یک حلقه بین دو صفحه نچرخد.

اگر مطلب حذف شده و جایگزین مرتبطی ندارد، صفحهٔ ۴۰۴ باید واضح بگوید مطلب پیدا نشد و جست‌وجو یا لینک مقاله‌های مرتبط بدهد. لازم نیست برای هر اشتباه تایپی یک انتقال بسازیم. لینک خراب داخل منو یا مقاله‌های خود سایت را هم اصلاح کنید؛ انتقال آدرس به‌تنهایی آن لینک قدیمی را از متن پاک نمی‌کند.

اگر یک نوشتهٔ موجود با 404 باز می‌شود، قبل از ساخت ریدایرکت وضعیت انتشار، slug و پیوندهای یکتا را بررسی کنید. ممکن است لینک قدیمی غلط باشد یا قواعد وب‌سرور به درستی اجرا نشوند. در این حالت، رفع علت بهتر از فرستادن درخواست به یک صفحهٔ نامرتبط است.

اگر صفحه عمداً حذف شده، ببینید محتوای معادل و مفیدی در سایت دارید یا خیر. برای مثال، آموزش قدیمی نصب وردپرس ممکن است با یک آموزش جدید همان موضوع جایگزین شده باشد. انتقال به مقالهٔ جایگزین می‌تواند منطقی باشد، اما فرستادن آدرس مقاله به صفحهٔ فروش یک سرویس نامرتبط پاسخ مناسبی نیست.

برای تغییر دائمی آدرس یا جایگزین واقعی، یک انتقال دائمی متناسب تعریف کنید. آدرس مبدأ و مقصد را دقیق ثبت کنید و از ایجاد حلقه یا چند انتقال پشت سر هم جلوگیری کنید. اگر مقصد خودش به آدرس دیگری منتقل می‌شود، بهتر است مسیر نهایی درست را در نظر بگیرید.

بعد از تنظیم، آدرس قدیمی را باز کنید و هم مقصد و هم وضعیت پاسخ را بررسی کنید. رسیدن مرورگر به یک صفحهٔ زیبا به‌تنهایی اثبات درست بودن وضعیت HTTP نیست. برای آدرس‌های پرتکرار، از ابزار شبکهٔ مرورگر یا یک ابزار بررسی پاسخ استفاده کنید تا انتقال و صفحهٔ نهایی روشن باشد.

وقتی مقصد معادل ندارید، صفحهٔ 404 باید به کاربر توضیح دهد آدرس پیدا نشده است و راه ادامه بدهد. جست‌وجوی سایت، لینک مرکز آموزش و دسته‌های اصلی می‌توانند کمک کنند. متن صفحه نباید وانمود کند مقالهٔ موردنظر پیدا شده، در حالی که کاربر فقط یک صفحهٔ عمومی می‌بیند.

صفحهٔ خطا باید وضعیت 404 واقعی داشته باشد. اگر همهٔ آدرس‌های ناموجود با پاسخ موفق نمایش داده شوند، تشخیص صفحهٔ معتبر و نامعتبر برای ابزارها و موتور جست‌وجو دشوار می‌شود. ظاهر صفحه و وضعیت پاسخ دو بخش جدا از یک رفتار درست هستند.

گزارش 404، Search Console و لینک‌های داخل مقاله‌ها را بررسی کنید. اگر خطا از لینک داخلی شماست، خود لینک را اصلاح کنید؛ ریدایرکت دائمی تنها راه نگهداری آن لینک نادرست نیست. اگر یک سایت دیگر به آدرس قبلی لینک داده و جایگزین واقعی دارید، انتقال هدفمند می‌تواند خوانندهٔ آن لینک را حفظ کند.

در پایان، چند آدرس موجود و ناموجود را آزمایش کنید تا قواعد عمومی به مقاله‌های سالم آسیب نزده باشند. پاک کردن خطاهای گزارش با انتقال همه‌چیز به خانه، مسئله را حل نمی‌کند. نتیجهٔ خوب این است که صفحهٔ موجود درست باز شود، محتوای منتقل‌شده به معادل خود برسد و آدرس واقعاً ناموجود پاسخ و راهنمای روشن داشته باشد.